کلبه ما

عجب مه ای

عجب مهی شده اینجا همیشه از مه بودن جاده و هوا خوشم میومده و دوست داشتم

حامد پنجشنبه ۲۹ دی ۱۴۰۱ 23:54

هر چه بود و هر چه هست باران ،"مست مستم "

سلام باران

ببخشای مرا که گاهی از خیس شدن های فراوان گله داشته ام،

ببخشای مرا که تو را باور نکردم،

ببخشای مرا که بارش های تو را گاه و بیگاه ، به خاطر آوردم

این روز ها و از سر کنجکاوی و بعد هر بار بارش به تعقیب تو آمدم.

از تمام شهرها ،از تمام روستاها ،از تمام خیابانها و ازتمام کوچه ها که عبور کردی ،من هم بدنبالت روان بودم

و شرمسار از تمام مهربانی هایی که تو بر هر کس و نا کس باراندی.

و تو باریدی و هی باراندی ، باراندی بر همه مهر و مهربانی را ،

تو باراندی عشق را ، صفا را ،صمیمیت را ....

باران عزیزم ،یادت بیاید در کوچه باغ نسترن در همان روستایی که کد خدایش برسر سجاده،باران را برای همه طلب میکرد ودر کلبه ایی که بوی یاس سفید میداد و مقابل همان پنچره ایی که نور خدا روشناییش بود،تو به نظاره ایستادی و باراندی همه وجودت را.

جان باران برایم بگو که چگونه همه هستی خود را به صلیب کشیدی در آن مسلخی که کلبه ساده عشق بود

مگر میشود در مکانی ساده آنهم در ته دنیا خدا را یافت و برایش عاشقی کرد؟نه باران.باور ندارم...

نمی دانم مست شدم یا که مجنون ،یا که مدهوش ،یا که مغموم

هر چه بود و هر چه هست باران ،"مست مستم "

منبع اسپریچو

برچسب‌ها: سلام باران، باران، زمستان، بخشش

حامد دوشنبه ۲۶ دی ۱۴۰۱ 17:1